Ziołowe ABC

Ziołowe ABC cz.1

Zioła to jednak kosmetyki dla cierpliwych, bo efektów ich działania nie można oczekiwać po kilku dniach, lecz po długim okresie stosowania. Pielęgnujmy więc swoją urodę ziołami systematycznie, co dzień !

Ziołowe ABC

Babka lancetowata
(Plantago lanceolata) - roślina jednoroczna, uprawiana i rosnąca dziko. Ma liście wąskie, gładkie, ciemnozielone. Najczęsciej spotkać ja można na polach, pastwiskach, przydrożach, na piaskach i nad brzegami wód. Liście zrywamy z ogonkami, suszymy w cieniu w miejscach przewiewnych (również ogrzewanych do temp. 40 stopni). Surowcem leczniczym sa liscie. Zawierają m.in. glukozyd ankubinę, saponiny, sole mineralne, kwasy organiczne i witaminę C.
Babke stosuje się (wewnętrznie) jako lek pobudzający wydzielanie soku żołądkowego, osłaniający w chorobie wrzodowej żołądka. Zewnętrznie można stosować ją do okładów na trudno gojące się rany, oparzenia, owrzodzenia oraz miejsca ukąszeń owadów; owar - do przemywania oczu w zapaleniu spojówek. Miazga z liści wchodzi również w skład mieszanki stosowanej do kąpieli przy nadmiernej potliwości.

Bez czarny
(Sambucus nigra) - jest jedną z najstarszych roślin leczniczych, znaną w czasach prehistorycznych i starożytności. W medycynie ludowej przypisywano mu cudowne działanie i otaczano czcią. Wszystkie części rośliny wykorzystywane były na wiele sposobów w różnych dolegliwościach oraz w gospodarstwie domowym, do wyrobu soków, syropów, powideł, wódek i win a z nasion wytwarzany był specjalny olejek. Współcześnie, roślina znajduje szerokie zastosowanie leczniczo dietetyczne dzięki posiadanym właściwościom. Wykazuje działanie przeciwgorączkowe, napotne, przeciwbólowe, moczopędne, wykrztuśne, obniżające poziom cholesterolu, przeciwreumatyczne i zmniejszające kruchość naczyń włosowatych. Znajduje szczególne zastosowanie w leczeniu przeziębień, stanów zapalnych i nieżytów dróg oddechowych, niestrawności, nerwobólach, zaburzeniach trawienia itp. Przetwory z owoców stanowią wartościowy pokarm o właściwościach odżywczych i dietetyczno-leczniczych.
Surowiec zielarski stanowią jego kwiaty i owoce. Zawierają one kwasy organiczne, sole minaralne, jod oraz witaminy A, C i z grupy B. Działa bakteriobójczo, przeciwzapalnie, odwar z kwiatów i owoców stosujemy do przemywania oczu przy zapaleniu spojówek. Z owoców czarnego bzu możemy także przyrzadzić powidełka wysokowitaminowe, które wpływają na poprawę przemiany materii.

Chmiel
(Humulus lupulus) - roślina wieloletnia, uprawna. Surowcem leczniczym są szyszki. Zawierają lupulinę, olejek eteryczny, związki gorzkie i garbniki. Napar działa wzmacniająco i antybakteryjnie.
Odwar z szyszek chmielu stosowany jest również pomocniczo w stanach wzmożonego napięcia nerwowego, niepokoju, trudności w zasypianiu oraz zaburzeniach samopoczucia, jako środek uspokajający i nasenny.

Dziurawiec
(Hypericum perforatum) - roślina wieloletnia, rosnąca dziko. Surowcem zielarskim jest ziele. Zawiera m.in garbniki, olejek eteryczny, związki cukrowe. Wywar przyśpiesza przemianę materii, poprawia cerę i figurę, usuwa bezsenność.
Wewnętrznie: w osłabieniu czynności wątroby, w stanach skurczowych dróg żółciowych jako środek żółciopędny. W zapaleniu błony śluzowej żołądka i jelit jako lek ściągający i przeciwzapalny. Składniki ziela dziurawca działają łagodnie przeciwdepresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy i rozkurczająco w przewodzie pokarmowym. Zewnętrznie: do okładów na trudno gojące się rany, odmrożenia, oparzenia, owrzodzenie żylakowate, ponadto do płukania jamy ustnej i gardła. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na promienie ultrafioletowe, wysoka gorączka, znaczne uszkodzenia wątroby.

Lawenda lekarska
(Lavandula officinalis) - półkrzew do 60 cm wysoki o liściach lancetowatych i drobnych fioletowych kwiatach roślina uprawna. Wymaga dużo słońca. Surowcem zielarskim jest kwiat. Zawiera m.in. garbniki, olejki lotne, sole mineralne. Ma zastosowanie lecznicze i kosmetyczne. Działa uspakajająco, łagodzi bezsenność. Olejek stosowany zewnatrznie łagodzi bóle gośćcowe, swedzenie skóry, łagodzi skórne zakażenia bakteriami ropotwórczymi.
Ze wzgledu na zapach lawendę stosuje się również do tzw. poduszek ziołowych. Kapiele z dodatkiem kwiatu lawendy łagodzą bezsenność.

Lipa drobnolistna
(Tilia cordata) - drzewo uprawiane powszechnie w ogrodach, parkach, na ulicach miast oraz rosnące dziko w lasach. Surowiec zbieramy (najlepiej gdy wiekszość kwiatów jest rozwinięta, a pozostałe rozchylają się) w okresie suszy. Kwiatostany rozkłada się cienka warstwą na papierze i suszy w przewiewnych miejscach, w cieniu (temperatura nie może przekraczać 40 stopni Celsjusza). Przechowywamy je w szczelnie zamkniętych pudełkach. Suszone kwiaty powinny zachowac kolr jasnożółty i zapach. Kwiat lipy zawiera garbniki, węglowodany, kwasy organiczne, olejek lotny, witaminę B3, aminokwasy. Łagodzi podrażnienia, stosowana do kąpieli regenerujących i uspokakających.
Działa napotnie, przeciwbólowo, żółciopednie i przeciwskurczowo. Zewnętrznie do płukania jamy ustnej i gardła w stanach zapalnych

Powracamy do tematu ziół. W porze zimowej warto zwrócić na nie baczniejszą uwagę. Może dlatego, że do wiosny już niedaleko, a by mieć rezultaty kuracji ziołowej potrzeba odrobiny czasu i wytrwałości. Rezultaty mogą być zaskakujące.W tym artykule przybliżymy Wam następujące zioła: jeżyna, kminek, kolender, koper, kozieradka, kruszyna i lubczyk.

Jeżyna

Inne nazwy: ożyna, ostrężyna, czarna malina,dziady
Rubus plikatus
Jeżyna jest krzewem rosnącym w stanie dzikim. Znajdziemy ją na brzegach lasów, przydrożach i skarpach. Jej owoce, podobne do malin, mają kolor czarny. Liście powinno się zbierać przed zakwitaniem rośliny, młode. Owoce natomiast - gdy są już dojrzałe. Powinny być suszone w temperaturze 35 stopni C. w suchym, przewiewnym miejscu.
Właściwości lecznicze: w leczeniu używane są i liście (Folium Rubi fructosi) i owoce (Fructus Rubi fructosi). Jeżyna reguluje przemianę materii. Działa moczopędnie i wykrztuśnie. Może być stosowana w złym trawieniu, biegunce, w schorzeniach dróg oddechowych (kaszel, chrypka).
Zewnętrznie stosuje się w postaci okładów na rany i owrzodzenia oraz do płukania gardła. Jeżyna fałdowana leczy zmiany skórne, takie jak wypryski, liszaje, ropiejące rany. Wspomaga leczenie grypy i chorób reumatycznych. Wyciąg z liści może być używany jako środek wykrztuśny i uspokajający. Pomocniczo w chorobach żołądka i jelit, nadmiernych zapaleniach błony śluzowej. Owoce jeżyny są korzystne w leczeniu anemii, przy niedowidzeniu zmierzchowym i nadmiernym rogowaceniem naskórka. Sok z owoców jeżyn działa przeciwgorączkowo.
W przemyśle spożywczym jeżyne używa się do produkcji win, dżemów i syropów. W użytku domowym z jeżyny przyrządzamy konfitury, dżemy, soki.
Jako środek napotny, przeciwgorączkowy wystaczy przygotować napar: owoce (1cz.) zalać wódką (10cz.) Pokilku tygodniach pić 2-3 kieliszki dziennie.

Kminek zwyczajny

Inne nazwy: kmin, karolek; Carum carvi
Jest to roślina dwuletnia, pospolita w Polsce z rodziny Baldaszkowatych (Umbelliferae). Występuje w Europie od Francji przez Niemcy poza wschodnie granice Polski aż po Ural i w Azji. Na Syberii po Himalaje. W Polsce najczęściej można ją spotkać na miedzach, łąkach, przydrożach i pastwiskach. Może być również uprawiany w ogrodzie (wymaga żyznej, wilgotnej gleby z dużą zawartością wapnia, bez chwastów). Roślina ta należy do najstarszych roślin znanych ludzkości, a jego owoce zostały znalezione w nawodnych budowlach neolitycznych w Niemczech.
Właściwości lecznicze: surowcem są owoce. Działają podobnie jak owoce kopru i anyżu - wiatropędmie, pobudzają wydzielanie soków trawiennych oraz są środkiem porawiającym smak, np. leków. Mają właściwości rozkurczowe na mięśnie gładkie jelit, przewodów żółciowych i zwieracza Oddiego, regulującego dopływ żółci i soku trzustkowego do dwunastnicy. Po podaniu doustnym wzmagają wydzielanie soku żołądkowego, poprawiają apetyt i trawienie. Niekiedy obserwowano też działanie wykrztuśne.
Owoce kminku są surowcem leczniczym i znaną powszechnie przyprawą dietetyczną. Małym dzieciom podaje się również przetwory samego owocu kminku. Zakres zastosowania kminku obejmuje wiele trawiennych, jak wzdęcia, odbijanie, bóle brzucha i lekkie zaparcia. Osobom starszym zaleca się najczęściej w zaburzeniach wydzielania i przepływu żółci atonii oraz nerwicy wegetatywnej. Warto wiedzieć, że kminek z racji swych właściwości mlekopędnych zalecany jest karmiącym matkom; jednoczesnie na niemowlęta karmione mlekiem matki działa wiatropędnie. Podsumowując - przetwory z kminku polecane są przede wszystkim osobom w wieku podeszłym oraz u małych dzieci.

Kolender siewny

Coriandrum sativum; jest to jedna z najstarszych roślin uprawianych przez człowieka. Ma zastosowanie jako przyprawa i jako środek leczniczy. Zakwita w czerwcu, owoce dojrzewają w sierpniu.
Właściwoście lecznicze: surowcem jest owoc.
Działa wiatropędnie i rozkurczająco. Pobudza trawienie, znosi stany skurczowe przewodu pokarmowego, wzmaga ruch jelit. Zalecany przy biegunkach, wzdęciacj, "uczuciach pełności". Reguluje procesy trawienia. Należy stosować go leczniczo wraz z owocami kminku, anyżu, kopru, kwiatami rumianku.
Owoce kolendra stosuje sie również w przemyśle perfumeryjnym, spozywczym, przy produkcji likierów.

Koper

Inna nazwa: koperek, anyżek. Foeniculum capillaceum - Fenkuł włoski czyli koper włoski.
Spotkamy go głównie w krajach śródziemnomorskich, gddzie rośnie dziko. w inntch krajach , njp. w Polsce jestuprawiany. Podobny do kopru ogrodowego. Dochodzi do 2 metrów wysokości. Rośnie z nasion, sianych wczesną wiosną.
Właściwości lecznicze: wykorzystuje się owoce kopru. Działają wiatropedędnie, reguluja trawienie. Wykrztuśnie.
Dobry dla małych dzieci w kłopotach żoładkowych - bóle żołądka, jelit, wzdęcia, brak apetytu. zalecany dla kobiet u niemowlęcia - sproszkowany koper z mlekiem, 2-3 razy dziennie po łyżce stołowej, także z cukrem i miodem.

Kozieradka pospolita

Zwana Bożą Trawką Trigonella foenum; przypomina z wyglądu koniczynę. Uprawiana jest w wielu krajach, w tym głównie w śródziemnomorskich. Także w Polsce. Zbierane są strąki, z których po osuszeniu wybierane sa nasiona.
Działa osłaniająco - zewnętrznie i wzmacniająco - wewnętrznie.
Surowiec stosuje się na pwrzodzenia i opuchlizny, czyraki i ropienie. Owar z nasion to środek ogólnie wzmacniający.
Kiedy jest żółta i świeża, należy ją rozdrobnić podobno zwiększa wigor. Stosowana w leczeniu kobiecej niepłodności.
Zapach kozieradki jest bardzo podobny do sera zwanego parmezanem. W niektórych erstauracjach używa się tego surowca w postaci zmielonych nasion lub sproszkowanego ziela jako dodatku, ale tylko w bardzo małej dawce, do potartego, twardego sera, albo też do twarogu, makaronu, surówek i innych potraw, podnosząc ich smak i zapach.
Wiele lat nasiona kozieradki używano w stanach wychudzenia i osłabienia dla pobudzenia apetytu i przyspieszenia przemiany materii.

Lubczyk ogrodowy

Levisticum officinale Koch
W starożytnej Grecji i Rzymie był używany jako aromatyczna przyprawa. Spośród ziół, które nie tyle mają wzbudzić uczucie, ale raczej wywołać falę namiętności i dać siły do miłosnych igraszek, własnie lubczyk był najbardziej znany.
Nalewka na lubczyku to chyba najbardziej znany afrodyzjak, a wszelkie zioła potęgujące afekt (nasięźrzał, nietotę, firletkę pierzastą czy przywrót) zwą lubczykami lub lubystkami. Dodany do rosołu lub pieczeni potęguje smak i aromat potrawy.
Surowcem używanym jest korzeń. Poza działaniem zwiększającym pobudliwość seksualną działa wykrztuśnie, moczopędnie i wiatropędnie. Również w nieżytach dróg oddechowych.
Odwar: łyżkę rozdrobnionych korzeni należy zalać szklanką wody, dobrze wymieszać, a następnie przez ok. 30 minut gotować (nie wolno dopuścić do wrzenia). Przecedzić. Odwar należy pić 3 razy dziennie po łyżce stołowej.

Polecane preparaty z naszego sklepu korzystnie działające na urodę : herbatki ziołowe, kremy, szampony i odżywki

Ziołowe ABC

Aby uzyskac wiecej informacji odwiedz strone www artykułu.

Artykul opublikowany 09 luty 2005.

Obecne recenzje: 0