Hiszpański pacjent

Dzięki vilcacorze i achiote z prostatą ma już spokój

Pan Miron Krawiec mieszka w Madrycie już od przeszło 20 lat. Z Polski wyjechał w latach osiemdziesiątych. Początkowo myślał, że osiedli się w Kanadzie albo w Australii, ale jakoś nie potrafił przebić się przez wszystkie zawiłe formalności, jakie się z tym wiązały i w końcu pozostał w Europie. Nie żałuje tego. Przeciwnie. Z czasem, gdy już nieźle nauczył się języka, Hiszpania stała się jego drugim domem. Tym bardziej że założył tam rodzinę i dochował się dorodnej córki. Poza tym z Hiszpanii jest dużo bliżej do Polski niż z antypodów. Tęsknoty za Ojczyzną nigdy się bowiem nie wyzbył. Przyjeżdża do niej regularnie. Zwłaszcza od momentu, gdy zaczęły się jego kłopoty ze zdrowiem.
- Na obczyźnie - opowiada pan Miron - musiałem bardzo dużo pracować, żeby nadrobić to wszystko, co zostawiłem w kraju. Nie miałem więc głowy, żeby myśleć o zdrowiu i o sobie. Po pewnym czasie, lata nadmiernych wysiłków zaczęły mi się dawać we znaki.
Zawsze należał do zaradnych i już w Polsce koledzy i znajomi nazywali go “złotą rączką”. Z wykształcenia jest elektrykiem i monterem instalacji elektrycznych, ale nigdy nie ograniczał się do tej wąskiej specjalności. Umiał praktycznie wszystko. Murować, kafelkować, malować, zakładać instalacje wodne. W Hiszpanii najpierw pracował dorywczo, potem systematycznie. W końcu założył własną firmę. Był rozchwytywany, bo słynął z solidności i z tego, że nie ma dlań rzeczy niemożliwych. Klienci byli zadowoleni i polecali go swoim znajomym. Po pewnym czasie nie musiał się już ogłaszać w gazetach.
- Przenosiłem się z miejsca na miejsce - opowiada. - Dzięki czemu poznałem prawie niemal cały ten piękny kraj. Przez pewien czas mieszkałem w okolicach Barcelony, potem przeniosłem się na północ. W końcu zdecydowałem się na osiedlenie w Madrycie. To dobry wybór. Dziś mam tu już wielu znajomych i przyjaciół. Nie tylko Polaków. W fachu, którym się zajmuję, to bardzo istotne.
O tym, że cierpi na przerost gruczołu krokowego, dowiedział się po badaniach, które zalecił mu lekarz w czasie jednej z wizyt w Polsce. Stan był nie najlepszy, ponieważ lekceważył sobie wszystkie sygnały o zagrożeniu z tego powodu. Lekarz, który konsultował chorobę, uważał, że nie obejdzie się bez operacji. - Nie ma co zwlekać - radził. - Jeśli będzie pan długo czekał, przerost może zmienić się w nowotwór.
Był niepocieszony. Przestraszył się nawet trochę. Jeszcze będąc w Polsce, pośród znajomych zaczął rozpytywać, czy może ktoś słyszał o jakiejś nieinwazyjnej metodzie leczenia. Wtedy po raz pierwszy dowiedział się o roślinnych preparatach leczniczych z Andów i znad Amazonki. Powiedziano mu, że działają bardzo wszechstronnie, także na prostatę. Być może to właśnie one są tym czymś, czego poszukiwał, czego potrzebował. Chyba powinien spróbować...
Nie poprzestał na zasłyszanych informacjach. Postanowił wszystko dokładnie posprawdzać. Sięgnął po miesięcznik “Vilcacora. Żyj długo”, w którym opisane były przypadki leczenia przerostu gruczołu krokowego za pomocą vilcacory i achiote - leczniczych roślin pochodzących z Ameryki Południowej. Dopiero wtedy pomyślał: “Może skalpel chirurga wcale nie będzie potrzebny?”.
Po powrocie do Hiszpanii napisał do Centrum Medycyny Andyjskiej w Londynie. Niedługo potem otrzymał przesyłkę, która zawierała kurację oczyszczającą - składającą się z manayupy, hercampuri i flor de arena - oraz kurację zasadniczą - vilcacorę, achiote i sangre de drago. Do paczki załączona była precyzyjna “instrukcja obsługi”, której miał dokładnie przestrzegać. “A więc w tych kolorowych opakowaniach mieszka zdrowie” - pomyślał, spoglądając na zawartość paczki. Że tak jest, nie miał już najmniejszej wątpliwości.
- Hiszpania jest krajem, gdzie literatura na temat terapeutycznych właściwości południowoamerykańskich roślin leczniczych jest bardzo bogata - można ją znaleźć praktycznie na każdym kroku. Gdzie jak gdzie, ale na Półwyspie Iberyjskim - z przyczyn choćby historycznych - tradycje i wiedza przywiezione z dawnych kolonii są nadzwyczaj żywe.
Gdy zaczynał leczyć się roślinami z Ameryki Południowej, wiedział, iż zaproponowana mu kuracja powinna okazać się skuteczna. Nie zastanawiał się “czy”, lecz... kiedy jej skutek będzie widoczny.
Dość szybko zaczęło mu się wydawać, że następuje poprawa, ale czarno na białym przekonał się o tym, gdy znów odwiedził Polskę. Udał się do tego samego lekarza, u którego był poprzednio i wykonał badanie krwi. PSA - wskaźnik przerostu gruczołu krokowego - w ciągu kilku miesięcy z poziomu 26 spadł do niecałych 4 punktów. Oznaczało to, że praktycznie znalazł się w granicach normy.
Pan Miron był więcej niż uradowany. Nie miał już wątpliwości, że uda mu się uniknąć operacji. Postanowił jednak, że nie może na tym poprzestawać. Usłyszał, że w Polsce istnieje możliwość wykupienia wczasów leczniczych, gdzie profilaktycznie podawane są różne kombinacje roślinnych preparatów z Ameryki Południowej - również te, które z przerostu gruczołu krokowego tak wzorowo wyprowadziły go na prostą.
- Dowiedziałem się, że ten ośrodek wczasowy nazywa się “Amazońska Laguna” i mieści się nad Bałtykiem, w Łebie - wspomina. - Przy najbliższej okazji postanowiłem właśnie w nim spędzić urlop. Wielu osobom wydawało się to dziwne - jak to możliwe, żeby z ciepłej Hiszpanii na wakacje przyjeżdżać nad zimny Bałtyk? Dla mnie jednak było oczywiste, że właśnie tak powinienem zrobić. Słońce słońcem, ale najważniejsze jest przecież zdrowie.
Już dwukrotnie był na wczasach w “Amazońskoiej Lagunie”. Niewykluczone nawet, że przyjedzie po raz trzeci. Już nie zdrowotnie, lecz profilaktycznie i wypoczynkowo. Bo z przerostem gruczołu krokowego, dzięki vilcacorze i achiote, od dłuższego czasu ma już spokój.