Uwaga Ostrzezenie: Istnieje mozliwosc zapisu pliku konfiguracyjnego w lokalizacji: /home/kakasia/domains/uroda-zdrowie.pl/public_html/includes/configure.php. Istnieje ryzyko zagrozenia pracy systemu - zmień uprawnienia dla tego pliku.
Start » Katalog » Fitoterapia » Rośliny A-Z 21 luty 2018 :: Eleonory, Lenki, Kiejstuta
calivita
-------URZĄDZENIA------ (4)
------ORGANICZNE -------
-----H E R B A T Y------- (3)
-----K S I Ą Ż K I-------- (8)
-----O L E J K I---------- (3)
-----ORTOPEDYCZNE---- (1)
-----P R E P A R A TY ---
Alerie i chorob.skóry (5)
Cukrzyca (6)
MIODY MANUKA
Oczyszczanie
Odchudzanie (3)
Odporność (4)
Stawy,kości, mięśnie (9)
Uklad moczowy (5)
Uklad nerwowy (6)
Uklad pokarmowy (9)
Uklad sercowo-naczyniowy (3)
Witaminy i minerały (10)
Wlosy, skora, paznokcie (1)
Wzrok, oczy
Dla niej i dla niego (5)
Wzmacniające (1)
-----------Z I O Ł A--------
Zioła jednorod.
Zioła jednorod. fix (9)
Zioła mieszanki (1)
Zioła mieszanki Ojca Klim. (20)
----------KOSMETYKI------
Twarz (12)
Włosy (3)
Ciało (1)
Dłonie i stopy
Jama ustna (2)
Higiena intym.
---------WG F I R M Y-----
Aloes Forever (9)
Akuna
Calivita
Colagen
Colostrigen Genactive
Coral Club
Kinotakara K-Link (5)
Immunocal
JOY DAY (4)
Life Styles
Now Foods
Transfer Factor
Vilcacora (12)
VISION

Wszystkie artykuly (82)
Aloes i Vilcacora (3)
Aloes-Forever (1)
Fitoterapia (3)
Herbalifeline (4)
Kolagen Colway (1)
Radamir -instukcja obsługi
Składniki mineralne (15)
Składniki odżywcze (6)
Transfer Factor (6)
Uroda (7)
Witaminy A-Z (16)
Zdrowie (20)
01. Mięśniaki maciczne- Zestaw ziół wg Klim.
02. ADR-4 Stymulator energii, zdrowa i czysta woda, odporność, wital
03. Perła Inków - No Scar - krem z macicy perłowej przeciw bliznom,
04. Niepłodność Zestaw ziół wg. Klim.
05. Galaretka Aloe Vera, Aloe Vera Gelly-odżywczo, łagodząco,przeciw
06. Maść końska - rozgrzewająca
07. Na pracę jajników-Mieszanka ziół wg Ojca Grzegorza
08. Neutralizator szkodliwych promieni TM - 015R
09. Maść końska - chłodząca
10. Cukier brzozowy-Ksylitol 0,5 kg
Colostrum Immune
Colostrum Immune
95.00zł
zobacz wszystkie
Kuracje


O sklepie
Koszty wysyłki
Polityka prywatności
Regulamin
Obecnie jest 3 Gosci online.

Rośliny A-Z

 

ACHIOTE (Bixa orellana L.)

    Jest obficie owocującym krzewem lub niewielkim drzewem (do 10 metrów wysokości) o gęstym listowiu, ciemnoszaropopielatej korze, jasnozielonych, jajowatego kształtu liściach i białych lub różowych kwiatach. W okresie owocowania na końcach pędów pojawiają się owoce w postaci kolczastych, czerwonopomarańczowych strąków, z których każdy zawiera do 50 nasion. Z jednego drzewa średniej wielkości można uzyskać nawet do 270 kg nasion. Każde z nich pokryte jest czerwonawą osnówką, stanowiącą cenne źródło pomarańczowożółtego barwnika - biksyny - wykorzystywanego powszechnie w przemyśle spożywczym do barwienia margaryny czy choćby popcornu. Drzewo rośnie w Peru, Brazylii, Meksyku, Kolumbii, Trynidadzie i na Hawajach na wysokości do 1200 m n.p.m. Jest również w tych rejonach uprawiane.
    Odwar z liści, kory i nasion oraz napar z korzenia stosowany jest zewnętrznie w celu przyspieszenia gojenia się ran i oparzeń oraz w zapaleniu spojówek. Uważa się, że obecna w roślinie biksyna wykazuje właściwości fotoprotekcyjne, chroni więc skórę przed skutkami promieniowania UV. Ta cenna właściwość wykorzystywana jest w kosmetyce, w produkcji kremów. Niektóre składniki aktywne surowca - najprawdopodobniej olejki eteryczne - odgrywają rolę naturalnego repelentu i mogą być używane do produkcji preparatów kosmetycznych przeznaczonych do odstraszania owadów. Odwar z surowca podawany doustnie wykorzystywany jest jako specyfik uspokajający, nasercowy, wykrztuśny, pobudzający trawienie i działający antyoksydacyjnie (patrz.: ANTYOKSYDANTY), a przez to oczyszczający i regulujący przemiany metaboliczne w schorzeniach wątroby i obniżający poziom cholesterolu. Decyduje o tym obecność flawonoidów przeciwdziałających wolnym rodnikom: glukozydu oraz disiarczanu apigeniny i luteoliny. Surowiec używany jest w dietach odchudzających. W medycynie tradycyjnej uważany jest za afrodyzjak. Stosuje się go również w zapaleniu prostaty oraz w schorzeniach układu moczowego.
    Nasiona rośliny są jadane w stanie świeżym ze względu na cenne wartości odżywcze. Bixa orellana cieszy się również dużym powodzeniem jako surowiec użytkowy. Plemiona amazońskie używają jego drewna do produkcji strzał, a także w rzemiośle artystycznym i stolarstwie.

Materiał zamieściliśmy dzięki uprzejmości Tower Press - wydawcy miesięcznika "Vilcacora. Żyj długo"

ALOES (DRZEWIASTY - Aloe arborescens Mill.)

    Zawsze zielona roślina o charakterze drzewiastego sukulenta, należąca do rodziny liliowatych (Liliceae), występująca na ubogich w wodę, piaszczystych i kamienistych terenach wschodniej i południowej Afryki oraz na Półwyspie Arabskim. Uprawiana jest w wielu krajach o klimacie gorącym, natomiast w krajach strefy umiarkowanej, m.in. w Polsce, hoduje się ją jako roślinę pokojową i szklarniową. Aloes drzewiasty osiąga w stanie naturalnym wysokość do 5 m, ale hodowany w Polsce i krajach o podobnym klimacie nie przekracza 1 metra wysokości. Wytwarza silne, rozgałęzione cylindryczne korzenie, z których wyrasta prosta łodyga rozgałęziająca się w części górnej, a w dolnej pokryta bliznami po zmarniałych liściach. U podstawy łodygi wyrasta nieraz po kilka odrostów służących do wegetatywnego rozmnażania rośliny. Liście łodygowe, obejmujące pochwiasto łodygę, mają kształt mieczowaty, górną stronę nieznacznie wklęsłą, dolną nieco wypukłą i małe ostre kolce na brzegach. Liście są mięsiste, zielone, pokryte woskowym nalotem. W warunkach uprawy domowej aloes tylko wyjątkowo wykształca pęd kwiatowy zakończony groniastym kwiatostanem z licznymi drobnymi kwiatami na krótkich szypułkach z zielonymi przylistkami i pomarańczowymi płatkami. Aloes w Polsce nie wydaje nasion.
    Roślina ta często jest mylona z agawą - meksykańską byliną z rodziny amarylkowatych, która jest potężnym sukulentem o długich, brzegiem kolczastych liściach, często zresztą określaną mianem "aloes amerykański". Jej plantacje znajdują się w basenie Morza Śródziemnego i uprawiana jest w celach ozdobnych. Na świecie rozpowszechnionych jest 275 gatunków tej rośliny, a wśród nich szereg ozdobnych form o różnej barwie liści i pasiastym zabarwieniu. Za gatunek leczniczy uważa się głównie agawę amerykańską, która jest starym lekiem ludowym. W Polsce agawa nie figuruje w spisie roślin farmakopealnych, choć jest cennym lekiem na wiele schorzeń.

ALGI - glony (Phycophyta, Algae)

    Liczna grupa roślin o różnych pozycjach systematycznych, ale o podobnych właściwościach morfologiczno-ekologicznych. Są to organizmy autrotroficzne, eukariotyczne, jednokomórkowe lub wielokomórkowe, plechowe, o różnym zabarwieniu ciała, wodne lub żyjące w środowiskach wilgotnych. Rozróżnia się wśród nich nastęoujące klasy: klejnotki (Euglenophyceae), tobołki (Pyrrhophyceae) i glony złociste (Chrysophyceae) oraz różnowiciowce (Xantophyceae), zielenice, brunatnice i krasnorosty.
    Wodorosty morskie zawierają bogaty zestaw mikroelementów, witamin i minerałów. Obniżają poziom cukru we krwi, zapobiagają otyłości, zmniejszają poziom cholesterolu. W sprzedaży - w postaci pastylek. Stosowane w kosmetyce.

ASMACHILCA

    Przedstawiciel flory Andów i Amazonii, skuteczna w przeziębieniach i infekcjach dróg oddechowych.

BABKA LANCETOWATA (Plantago lanceolata L.)

    Bylina z rodziny Babkowatych (Plantaginaceae), występująca na półkuli północnej. W Polsce bardzo pospolita w całym kraju. Rośnie na łąkach, pastwiskach, przydrożach i trawnikach oraz na polach jako chwast roślin uprawnych, zwłaszcza koniczyny. Liście ma wydłużone, lancetowate lub równowąskolancetowate, zebrane w przyziemną różyczkę. Kwiaty promieniste, niepozorne, drobne, obupłciowe, zebrane w kłos kulisty, jajowaty lub krótkowalcowaty. Szypułka kwiatostanu ma wysokość 5-60 cm, koronę brunatną, nitki pręcików białawe, pylniki żółtawe.
    Do celów leczniczych zbiera się liście w pełni wykształcone (surowcem jest liść - Folium Plantaginis lanceolatae)w okresie kwitnienia od maja do września, najlepiej bez ogonka, który trudno wysycha. Liście najlepiej suszy się w suszarni ogrzewanej do temperatury 40° Celsjusza, gdyż w warunkach naturalnych łatwo ciemnieją i tracą wartość.

BAZYLIA (Ocimum basilicum L.)

    Jednoroczna roślina z rodziny wargowych. Inne polskie nazwy: bazylia wonna, bazylek ogrodowy, bazylijka zwyczajna, balsam, bazyliszka polska.
    Jej ojczyzną jest tropikalna strefa Azji. W XVI w. dotarła do Europy południowej, skąd przywędrowała do Polski, gdzie początkowo była siana w oranżeriach i w donicach. Obecnie uprawiana jest we wszystkich prawie krajach o klimacie umiarkowanym, a na większą skalę - w Ameryce Południowej.
    Bazylia dorasta do pół metra wysokości. Z jej kanciastej łodygi rozgałęzionej w górze wyrastają - jasnozielone, ogonkowate, jajowate, spodem pokryte gruczołkami zawierającymi olejek lotny - liście. Roślina kwitnie w lipcu i w sierpniu. Kwiatki nikłe, białe, żółtawe lub bladoróżowe zebrane są w nibyokółkach, w kątach liści, na szczytach pędów. Owoc stanowi mała, owalna, brązowa niełupka. System korzeniowy - niezbyt głęboki, silnie rozgałęziony.
    Ta miododajna roślina odznacza się korzennym smakiem i mocnym, balsamicznym aromatem. Istnieją gatunki i formy odznaczające się różną barwą liści, na przykład buraczkowoczerwoną.

CHANCA PIEDRA

    Przedstawiciel flory Andów i Amazonii, działa rozkurczowo i przeciwbólowo na narządy jamy brzusznej.


 

CHUCHUHUASI

    Wywar z tego zioła pity 3 razy dziennie (na godzinę przed lub dwie godziny po posiłku) po 1 szklance wywaru zalecany jest w kuracji odmładzającej (zwalcza również tzw. pomarańczową skórkę, czyli cellulitis). Przyjmowane równocześnie z caiguą i/lub Pro-Figurą zalecane jest przy stanach po udarze mózgu, podwyższonym poziomie cholesterolu, zespole tętnic kręgowych (tzw. zespole podkradania), niedowładzie połowicznym, niewydolności krążenia w centralnym układzie nerwowym, szumie w uszach i zawrotach głowy, chorobie Buergera (patrz: MIAŻDŻYCA), zmianach miażdżycowych naczyń krwionośnych (patrz: MIAŻDŻYCA).

COPAIBA (Copaifera officinalis (Herz.) Dwyer.)

    Jest to silnie rozgałęzione drzewo dochodzące do 30 m wysokości, o liściach parzystopierzastych i charakterystycznych kwiatach pozbawionych korony (kwiaty niezupełne). Owocem jest jednonasienny strąk. Rośnie w południowoamerykańskiej dżungli, głównie w Peru, Brazylii, Kolumbii i Wenezueli.
    W fitoterapii wykorzystuje się oleożywicę, gromadzącą się w jamkach w pniu. Zbiera się ją po wydrążeniu otworów w drewnie. Stosowany jest też olej otrzymywany w wyniku destylacji oleożywicy. Wykorzystuje się właściwości gojące i przeciwzapalne surowca, stosując żywicę miejscowo na skórę w celu wspomagania leczenia jej uszkodzeń oraz stanów zapalnych, dermatoz, grzybic, świerzbu, łuszczycy i owrzodzeń. Przydatne w wymienionych schorzeniach są także przeciwbakteryjne własności surowca. Olej z copaiby - ze względu na zmiękczające, przeciwbakteryjne i przeciwzapalne działanie - wykorzystywany jest w kosmetyce do produkcji specyfików przeznaczonych do pielęgnacji skóry: mydeł, płynów do kąpieli, kremów, mleczek pielęgnacyjnych. Żywica z Copaifera officinalis używana jest też do wspomagania leczenia nadciśnienia, reumatyzmu oraz astmy i wszelkich stanów zapalnych, w szczególności pęcherza, migdałków i ucha. O wielorakim zastosowaniu tego surowca decyduje bogactwo obecnych w jego oleożywicy substancji aktywnych, a wśród nich kwasu kopainowego, parakopainowego i kopalowego, a także seskwiterpenów, takich jak choćby kariofilen, humulen, karioazulen czy oksydokariofilen.
    Tak jak w wielu innych przypadkach, Coppaifera officinalis jest szeroko wykorzystywana nie tylko w fitoterapii, lecz również jako surowiec użytkowy. Znajduje zastosowanie w kosmetyce, przemyśle perfumeryjnym oraz kuchni egzotycznej. Zestalona żywica uzyskana z rośliny - tzw. kopal - używana jest do wyrobu lakierów i werniksów.

Materiał zamieściliśmy dzięki uprzejmości Tower Press - wydawcy miesięcznika "Vilcacora. Żyj długo

 

CYKORIA

    Cykoria sałatowa, cykoria liściowa, dwuletnia roślina z rodziny złożonych tworząca w pierwszym roku rozetę liści i zgrubiały korzeń, w drugim - kwitnąca. Do spożycia przeznacza się "główki" ściśle zwiniętych liści białej lub jaskrawokremowej barwy o średnicy 3-4 cm, które są pędzone bez dostępu światła w temperaturze 14-16° Celsjusza. Liście zazieleniałe pod wpływem światła gorzknieją i stają się niezdatne do spożycia.
    Ojczyzną Cykorii jest Belgia, gdzie zaczęto ją uprawiać ok. 1850 roku, skąd rozprzestrzeniła się do Holandii, Francji, Włoch, Hiszpanii, Anglii, Niemiec, Szwajcarii i do Polski.
    Cykoria ma wysokie walory smakowe i odżywcze, jest dostępna na rynku w listopadzie, grudniu, styczniu, lutym, marcu i kwietniu, czyli wtedy, gdy brakuje większości świeżych warzyw. Dzięki zawartości goryczki - intybiny i inuliny - wpływa dodatnio na tworzenie się czerwonych ciałek krwi, przewód pokarmowy, wątrobę i nerki. Jest też zasadotwórcza. Zawiera m.in.:
sód, potas, magnez, mangan, żelazo, miedź, cynk, fosfor, chlor, karoten, witaminy: B1, B2, C i kwasy: nikotynowy, szczawiowy.
    Na świecie znanych jest wiele odmian cykorii, w Polsce uprawia się przede wszystkim: Witloof i Tardivo.

CHINOWIEC (SOCZYSTOCZERWONY) (Cinchona succirubra Pav.)

    Duże drzewo do 30 metrów wysokości z rodziny Marzanowatych (Rubiaceae), pierwotnie występujące w Ameryce Południowej (Peru, Boliwia), a obecnie uprawiane w wielu krajach tropikalnych, głównie w Indonezji na Jawie. W lecznictwie wykorzystuje się również inne gatunki chinowców, np.: Cinchona ledgeriana Moens, Cinchona calisaya Weddell i Cinchona officinalis L. Do celów farmaceutycznych zbiera się korę z wyselekcjonowanych roślin i suszy. Surowcem jest kora chinowa - Cortex Cinchonae (Cortex Chinae).

DZIKA RÓŻA

    Róża występuje jako kolczasty krzew lub pnącze z rodziny różowatych (Rosaceae) na półkuli północnej. Ma liście złożone, a owoce - szupinkowe, zawierające dużo witaminy C. W Polsce istnieje 20 gatunków róży, najbardziej rozpowszechniona jest róża pomarszczona. W celach leczniczych wykorzystywana jest róża dzika (Rosa canina) - kolczasty krzew wysoki do 2 metrów, występujący w Europie, na Syberii, Ameryce Północnej i Meksyku. W Polsce rośnie pospolicie w zaroślach, na brzegach lasów, w pobliżu domostw, oraz na miedzach i nieużytkach. Gałązki ma łukowato wygięte, zwieszające się, uzbrojone w silne, haczykowate, odchylone do tyłu kolce. Liście: pięcio-, siedmio- lub dziewięciodzielne. Kwiaty - duże, promieniste, różowe lub niemal białe. Owoc pozorny (szupinka) powstaje przez zmięśnienie dna kwiatowego. Wewnątrz znajdują się liczne owoce właściwe w postaci białawych orzeszków. Róża dzika jest gatunkiem zbiorowym, obejmującym liczne podgatunki nieznacznie różniące się między sobą ząbkowaniem liści. Wbrew nazwie róża nie ma nic wspólnego z różanecznikiem (rododendronem, zwanym dawniej azalią), który jest ozdobnym drzewem lub krzewem z rodziny wrzosowatych i pochodzi z Azji (występuje także w Ameryce Północnej). W Polsce roślinę tę - różanecznik żółty, czyli azalię pontyjską - można zobaczyć w rezerwacie koło Leżajska.

EKSTRAKT SOSNOWY

    do kupienia w aptece np. olejek eteryczny PINENBAD (COMINDEX-BIOCOM). Jest to emulsja kąpielowa, zawierająca w swoim składzie olejki eteryczne z drzew iglastych, głównie sosnowe. Kąpiele z dodatkiem olejków eterycznych Pinenbad wzmacniają, uspokajają, odprężają i rozluźniają mięśnie. Działają rozgrzewająco, pobudzają krążenie, łagodzą bóle. Poprawiają ukrwienie skóry.

OLEJKI LOTNE - olejki eteryczne

    Substancje zapachowe łatwo lotne o konsystencji oleju, otrzymywane z surowców roślinnych. Pod względem chemicznym są to mieszaniny różnych związków organicznych alifatycznych, aromatycznych terpenów, jak: alkoholi i fenoli, węglowodorów i aldehydów, ketonów, estrów, i innych. Nie zawierają tłuszczów ani olejów. Występują w: kwiatach, liściach, łodygach, korzeniach, kłączach, owocach i nasionach roślin dzikich i hodowlanych. Olejki eteryczne otrzymuje się z odpowiednich części roślin następującymi metodami:
    poprzez destylację z parą wodną;
    poprzez ekstrakcję:
       1) przy użyciu rozpuszczalników nielotnych, najczęściej tłuszczów roślinnych i zwierzęcych,
       2) poprzez macerację lub nawanianie czyli aromatyzację;
    poprzez wytłaczanie - wyciskanie.
    Olejki eteryczne stosowane są w przemyśle kosmetycznym, spożywczym i farmaceutycznym.

FASOLA

    Nasiona różnych odmian fasoli zwykłej (Phaseolus vulgaris), fasoli wielokwiatowej (Phaseolus multiflorus) i fasoli złotej (Phaseolus aureus), jednorocznych roślin z rodziny motylkowatych, pochodzących z różnych stron świata:
    fasola zwykła pochodzi z Ameryki Południowej,
    fasola wielokwiatowa - z Ameryki Środkowej,
    fasola złota - z Indii.
    Obecnie warzywo to jest uprawiane na całym świecie, w Polsce - od początku XVI wieku.
    Owocem fasoli jest wydłużony strąk, w którego wnętrzu znajdują się nasiona.
    Ze względu na wewnętrzną budowę strąka odróżniamy dwie zasadnicze grupy odmian:
    odmiana włóknista - fasola łuskowa przeznaczona na suche nasiona,
    odmiana bezwłóknista - fasola szparagowa do spożycia w postaci całych strąków.
    Kształt i barwa oraz liczba nasion w strąkach są typowe dla poszczególnych odmian.
    Fasola jest bardzo cennym warzywem. Zawiera: sód, potas, magnez, wapń, mangan, żelazo, kobalt, fosfor, fluor, chlor, karoteny, kwas nikotynowy i pantotenowy, witaminy: B1, B2, B6, C.
    Do najbardziej znanych odmian należą: Biała Wyborowa, Wiejska, Biała Eksportowa, Krakowska, Bomba, Perłówka, Piękny Jaś.

FLOR DE ARENA (Tiquilia paronychioides (Phil.) Rich.)

    Roślina zielna występująca na wybrzeżu oraz terenach górzystych Ameryki Południowej, uspokajające zioło znane Indianom peruwiańskim od stuleci. Jest to środek, który skutkuje także przy zapaleniu pęcherza i dróg moczowych, w zatruciach alkoholowych, przejedzeniu. Należy pić 3 razy dziennie (na godzinę przed lub dwie godziny po posiłku) po 1 szklance wywaru.
    Flor de arena działa również rozkurczowo na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego oraz przeciwzapalnie. Napar z ziół jest też bardzo przydatny w przypadku bezsenności. Daje wyraźną ulgę w stanach wyczerpania psychicznego i fizycznego. Wyjątkowo skuteczny w nerwicy serca i nadpobudliwości przewodu pokarmowego. Sporządzonym z niej odwarom przypisuje się działanie oczyszczające krew (głównie z kwasu moczowego) oraz właściwości moczopędne. Surowiec z tej rośliny wykorzystywany jest w przypadku niestrawności i otyłości oraz pomocniczo w terapii chorób wenerycznych, a w szczególności rzeżączki.

Materiał zamieściliśmy dzięki uprzejmości Tower Press - wydawcy miesięcznika "Vilcacora. Żyj długo"

 

 

GŁÓG

    Cierniste drzewo lub krzew z rodziny różowatych (Rosaceae). Istnieje ok. 200 gatunków głogu. Roślina ta występuje na półkuli północnej, rośnie w widnych lasach, zaroślach, na zboczach, jest również uprawiana w parkach. Liście głogu są klapowane lub wrębne, kwiaty białe lub różowe pojedyncze lub zebrane w baldachogrona. Głóg rodzi czerwone owoce bogate w witaminę C.
    Do celów leczniczych wykorzystuje się najczęściej głóg dwuszyjkowy (Crataegus oxyacantha L.) - ciernisty krzew (czasem niewielkie drzewo) osiągający wysokość do 5 metrów. W Polsce głóg dwuszyjkowy jest pospolity w niższych partiach gór oraz na zachodnim niżu po Wyżynę Małopolską, Kujawy i Pomorze. Liście tej rośliny są trójklapowe, płytko wcięte na szczycie, od góry - ciemnozielone, połyskujące, spodem - jaśniejsze. Kwiaty - białe, promieniste, pięciokrotne, o 2 lub 3 słupkach. Owoc - czerwony, jajowaty, lub kulisty z 2 lub 3 pestkami bez osłony. Kwitnie w maju lub w czerwcu.

GENCJANA

    Gentiana, czyli goryczka, wieloletnia roślina z rodziny Goryczkowatych (Gentianaceae), występująca w górach południowej i środkowej Europy na wapiennym podłożu. W Polsce rośnie bardzo rzadko na łąkach wysokogórskich Karpat i jest pod ochroną. Do celów leczniczych bywa uprawiana. W lecznictwie stosuje się cztery gatunki goryczek: Goryczka żółta (Gentiana lutea L.), Goryczka purpurowa (Gentiana purpurea L.), Gentiana punctata L., Gentiana pannonica Scopoli. Uprawa goryczki żółtej na nizinach jest możliwa, ale bardzo trudna. Surowiec importowany jest więc do Polski - głównie z Albanii.
    Goryczka żółta wydaje w młodości tylko pęd ulistniony i dopiero po kilku latach wytwarza do 1 m wysokie, nierozgałązione pędy kwiatonośne. Liście ma duże, szerokoeliptyczne, niebieskawozielone, dolne zwężone w krótki, szeroki ogonek, wyższe obejmujące łodygę sercowatą nasadą. Kwiaty długoszypułkowe, skupione w kątach liści i na szczycie łodygi, promieniste, żółte. Kwitnie w lipcu i w sierpniu. Roślina może żyć do 60 lat.
    Do celów leczniczych zbiera się jesienią po zakończeniu wegetacji korzenie okazów kilkuletnich, myje i szybko suszy w suszarniach ogrzewanych. Otrzymuje się korzeń goryczki - Radix Gentianae.

HERCAMPURI (Gentianella alborosea (Gilg.) Fabris)

    Jest to nieduża roślina kwiatowa o długości łodygi do 15 cm, rosnąca głównie w Andach Peruwiańskich na wysokości od 3000 do 4000 m n.p.m., gdzie panują charakterystyczne, z pozoru nieprzyjazne, warunki pogodowe. Liście ma ciemnozielone, lancetowate, kwiaty barwy liliowej zebrane w kwiatostany, a owoce brązowe lub czarne z dużą ilością nasion.
    Surowcem wykorzystywanym w fitoterapii jest łodyga i liście, zawierające substancje gorzkie. Wykorzystuje się jego właściwości żółciopędne (cholagogum) i żółciotwórcze (cholereticum), obniżające poziom cholesterolu oraz ogólnie usprawniające metabolizm wątroby. (Należy przyjmować 3 razy dziennie na godzinę przed lub dwie godziny po posiłku po 1 kapsułce.) Substancje aktywne obecne w roślinie posiadają cenne własności regulowania działania przewodu pokarmowego oraz - poprzez działanie antyoksydacyjne (patrz: WOLNE RODNIKI) - ogólnie detoksykujące. Napary i odwary z rośliny wchodzą w skład kuracji odchudzających.

Materiał zamieściliśmy dzięki uprzejmości Tower Press - wydawcy miesięcznika "Vilcacora. Żyj długo

 

IPORURU (Alchornea castaneifolia (Willd.) Jussien)

    Jest to średniej wielkości krzew rosnący na peruwiańskich nizinach dorzecza Amazonki. Liście ma eliptyczne, całobrzegie, a drobne kwiaty zebrane w zwieszające się kiście. Surowiec może być pozyskiwany jedynie w porze suchej, ponieważ przez pozostałą część roku roślina jest zalana wodą.
    Farmakologicznie czynne substancje zawarte są w korze i korzeniu rośliny. Najczęściej sporządzone z nich wyciągi, działające przeciwzapalnie, stosuje się doustnie w reumatyzmie i artretyzmie przebiegającymi z zaburzeniami ruchu. Preparaty te podaje się też w przeziębieniach oraz bólach mięśniowych, a miejscowo można stosować rozdrobnione liście na bolące miejsca oraz rany na skórze. Odwar z liści stosuje się w przypadku infekcji bakteryjnych, przeziębienia, kaszlu oraz biegunek. Odwary sporządzone z liści Alchornea castaneifolia używane są także w celu regulacji hormonalnej w niepłodności i okresie menopauzy. W peruwiańskiej medycynie naturalnej suszonych liści tej rośliny używa się do sporządzania naparów (przyjmowanych po posiłkach) o działaniu hypoglikemicznym. W ostatnim czasie surowiec ten wykorzystuje się dla utrzymania odpowiedniego stanu struktury mięśni i stawów.

Materiał zamieściliśmy dzięki uprzejmości Tower Press - wydawcy miesięcznika "Vilcacora. Żyj długo"

JEMIOŁA

    Leczniczy, wiecznie zielony półpasożyt z rodziny gązewnikowatych (Loranthaceae) liczący ok. 15 gatunków. Jemioła występuje Eurazji, Afryce, Australii. W koronach drzew tworzy zimozielone, widełkowato rozgałęzione krzaczki. W Polsce występuje głównie jemioła pospolita (Viscum album L.), której lepkie białawe jagody są roznoszone przez ptaki.
    Jemiołę pospolitą najczęściej można spotkać na topolach, lipach, brzozach sosnach. Charakterystyczne, równomiernie widlasto rozgałęzione łodygi tej rośliny mają barwę zieloną lub oliwkową, a grube, skórzaste, bezogonkowe, całobrzegie, osadzone naprzeciwlegle liście są kształtu lancetowatego lub eliptycznego. Rozdzielnopłciowe, niepozorne kwiaty rozwijają się w lutym lub w marcu. Biały, kulisty, bardzo lepki, podobny do jagody owoc wielkości ziarna
grochu zawiera od jednego do trzech nasion.

JERGON SACHA (Dracontium loretense Engl.)

    Jest rośliną zielną o wysokości od 1,5 do 2 m. Liście ma podłużne, na końcach głęboko rozcięte. Kwiatostan mieczykowaty. Wytwarza charakterystyczne owoce koloru żółtego do pomarańczowego, które po ugotowaniu jadane są przez mieszkańców Amazonii. Roślina występuje powszechnie w wilgotnych lasach tropikalnych Peru. Często jest hodowana jako roślina ozdobna.
    Surowcem leczniczym są liście, a obecne w nich substancje farmakologicznie aktywne wykazują działanie przeciwdrgawkowe. Odwar z liści używany jest w celu zwiększenia odporności organizmu, a także w leczeniu wrzodów żołądka oraz łagodnych i złośliwych guzów (patrz: NOWOTWORY). Rozdrobnione liście stosuje się zewnętrznie w celu wyeliminowania pasożytów skóry. Również w przypadku ukąszenia przez węża - o ile tylko w pobliżu rośnie jergon sacha - jego liście nakłada się na ranę. Mieszkańcy Peru przed wyprawami w głąb dżungli zabezpieczają nogi liśćmi Dracontium w celu odstraszenia węży.

Materiał zamieściliśmy dzięki uprzejmości Tower Press - wydawcy miesięcznika "Vilcacora. Żyj długo

KASZTANOWIEC

    Drzewo lub krzew z rodziny kasztanowcowatych (Hippocastanaceae). Istnieje ok. 25 gatunków tej rośliny, która występuje w południowo-wschodniej Europie, w Azji, Ameryce Północnej. Liście kasztanowca są dłoniastozłożone, kwiaty białe, różowe lub czerwone zebrane w stożkowate wiechy. Owoce - kolczaste. W Polsce występują: pochodzący z Grecji kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum) o właściwościach leczniczych, oraz kasztanowce ozdobne: kasztanowiec czerwony i kasztanowiec krwisty.
    Kasztanowiec zwyczajny jest dużym drzewem o gęstej, szerokiej koronie, siedmiopalczastych liściach i białych, różowo nakrapianych, grzbiecistych kwiatach, zebranych w okazałe, wzniesione kwiatostany. Owoce to kuliste, kolczaste torebki zawierające - najczęściej jedno - okrągławe i nieco spłaszczone, połyskujące
nasienie barwy intensywnie brązowej, z dużą szarą plamą. Znaczenie w lecznictwie ma tylko odmiana biało kwitnąca.
    Kora kasztanowca służy m. in. do wyrobu garbników,
nasiona - m.in. do wyrobu kleju. Kasztanowiec zwyczajny potocznie zwany jest kasztanem, co jest bardzo mylące, gdyż prawdziwy kasztan jadalny rodzi jadalne owoce, podczas gdy owoce kasztanowca są niejadalne. Kasztan jadalny jest drzewem z rodziny bukowatych i rośnie w krajach śródziemnomorskich, na Kaukazie, w Azji Mniejszej i ma liście pojedyncze, ząbkowane, kolczasta miseczka zawiera zazwyczaj kilka (do pięciu) jadalnych owoców - kasztanów. Rośliny te są cenne ze względu na drewno, które wykorzystuje się w przemyśle.

 

KOPEREK

    Koper ogrodowy, nadziemna część jednorocznej rośliny Anethum graveolens z rodziny baldaszkowatych pochodzącej ze Wschodu, gdzie jest używany nie tylko w kuchni, lecz również w lecznictwie. Znany był w starożytnym Egipcie i Rzymie. Obecnie koper uprawiany jest prawie w całej Europie, północnej Afryce oraz Ameryce Południowej i Północnej. Odznacza się silnym, aromatycznym zapachem i korzennosłodkawym, nieco szczypiącym smakiem. Jako przyprawę stosuje się zarówno świeże pędy, jak również całą roślinę łącznie z nasionami zawierającymi olejek, w skład którego wchodzą: D-karwon i dilapiol, dwuhydrokarwon, felandren, D-limonen, terpinen, a-pinen; związki kumarynowe: bergapten, eskuletyna, umbeliferon, skopoletyna; kwasy: kawowy, ferulowy, chlorogenowy oraz związki flawonoidowe.
    Sam koperek jest bardzo bogaty w witaminę C, ponadto zawiera: wapń, fosfor, żelazo, karoten, witaminy: B1, B2 i PP. Świeży, drobno posiekany koperek jest doskonałym dodatkiem do różnego rodzaju napojów warzywnych i mlecznych, zup, gotowanych i duszonych warzyw, jaj, sosów, zapiekanek itp.
    W postaci suszonej używany jest do kiszenia ogórków, marynowanych warzyw. Jako lek stosuje się napar z nasion przy wszelkich zaburzeniach żołądka i jelit.

KORA DĘBOWA - Quercus Cortex

    Do nabycia w aptece produkcji trzech firm: Herbapolu, J. Szymanka i Vitaxu - Zakładu Zielarskiego "Kawon". Istotnymi składnikami surowca są garbniki katechinowe, wolne kwasy - kwas elagowy i galusowy. Kora dębu jest typowym surowcem garbnikowym, znanym jako środek ściągający. Używany jest tylko zewnętrznie w postaci okładów, odwarów i płukań w stanach zapalnych błon śluzowych, skóry, jamy ustnej i gardła, obrzmieniach, drobnych krwawieniach, hemoroidach (nasiadówki - 500 g kory na 3 litry wody) oraz do irygacji przy upławach.

LIPA DROBNOLISTNA (Tilia cordata Miller)

    Duże drzewo z rodziny lipowatych (Tiliaceae), występujące powszechnie w Europie, niekiedy w większych zespołach, np. w Baszkirii i na południu Uralu, gdzie tworzy wielkie lasy. W Polsce występuje na całym niżu. Często bywa sadzona w parkach oraz wzdłuż ulic jako roślina dekoracyjna. Lipa jest drzewem wysokim do 30 metrów, o gęstej, zaokrąglonej koronie. Liście ma pojedyncze, ogonkowe, kwiaty promieniste, żółtawe, zebrane w wieloramienną wierzchotkę z dużą, lancetowatą skórzasto-błoniastą podsadką.
    Do celów leczniczych zbiera się - w końcu czerwca lub w lipcu podczas suchej pogody - rozkwitające kwiatostany wraz z podsadkami i suszy w miejscach zacienionych, przewiewnych, w temperaturze do 35° Celsjusza.
    Równorzędnego surowca dostarcza lipa szerokolistna - (Tilia platyphyllos Scopoli), również duże drzewo występujące najczęściej na południu Polski. Kwitnie ono wcześniej niż lipa drobnolistna - w połowie czerwca. Wszystkie gatunki lipy są miododajne.
    Napary z kwiatów lipy stosuje się jako środek napotny w stanach gorączkowych w niektórych chorobach zakaźnych: w anginie, grypie, zapaleniu gardła i oskrzeli, w tzw. przeziębieniach. Napary z lipy działają także uspokajająco w nadmiernej pobudliwości nerwowej w stanach napięcia nerwowego.

MACA (Lepidium meyenii Walp.)

    Zwana skarbem Inków, również nazywana peruwiańskim żeń-szeniem. Roślina ta rosła niegdyś w całych Andach, obecnie można ją spotkać jedynie w niektórych regionach Peru na wysokości ponad 3500 m n.p.m. w strefie zwanej "puna", w której niskie temperatury i silne wiatry nie pozwalają na wzrost większości innych roślin. Jest niesłychanie odporna na surowy klimat: doskonale znosi palące słońce, silne wiatry i wahania temperatur sięgające od +10 do -20 stopni Celsjusza. Maca jest byliną, której część nadziemna - łodyga - liczy sobie kilkanaście centymetrów długości, ma 12-20 liści w kształcie muszli, a w porze kwitnienia małe, białe kwiatki. Część podziemna - bulwa o kształcie gruszkowatym, która jest użytkową częścią rośliny - ma średnicę od 2 do 8 centymetrów i osiąga długość do 18 cm. Każda z istniejących odmian tej rośliny wyróżnia się charakterystyczną barwą bulwy - od szarej, przypominającej kolor ziemniaka, poprzez białą, żółtą, biało-żółtą, biało-różową do biało-purpurowej i czerwonej. Po 6-7 miesiącach od wysiewu maca (wym. maka) jest dojrzała do zbiorów.
    Surowiec leczniczy - sproszkowaną bulwę Lepidium meyenii - stosuje się jako środek immunostymulujący, wspomagający leczenie nowotworów oraz, dzięki cennym właściwościom odżywczym, w stanach wycieńczenia (również z powodu choroby nowotworowej), niedożywienia oraz w okresie wzrostu, ciąży i laktacji, a także w celu zwiększenia płodności u ludzi i zwierząt, obniża poziom cholesterolu we krwi i w związku z tym zmniejsza ryzyko zachorowania na choroby układu krążenia. Obecność w surowcu cennych substancji odżywczych (białek, węglowodanów, tłuszczów, aminokwasów, żelaza, wapnia, cynku, miedzi, manganu, jodu, a także nienasyconych kwasów tłuszczowych, steroli i witamin: A, z grupy B, C i E) decyduje o jego wielokierunkowym wykorzystaniu. Ze względu na dużą zawartość wapnia stosowana w osteoporozie, a jako bogate źródło żelaza stosowana w anemii. W związku z wysoką zawartością jodu stosuje się ją wspomagająco, równocześnie z hormonami, przy niedoczynności tarczycy. Uznawany jest za środek poprawiający pamięć i zdolność przyswajania wiedzy oraz energizujący, wspomagający budowę i wytrzymałość masy mięśniowej, jako że aktywność zawartych w roślinie steroli jest podobna do działania sterydów anabolicznych. Pozytywne efekty obserwuje się podczas stosowania Lepidium meyenii w leczeniu zespołów przewlekłego zmęczenia, nieregularnego miesiączkowania i zaburzeń hormonalnych. Surowiec ten uważa się też za afrodyzjak oraz czynnik zwiększający płodność u ludzi oraz zwierząt. Odpowiedzialne za to są najprawdopodobniej glukozynolaty oraz izotiocyjaniany w nim zawarte.
    Lepidium meyenii od setek lat, poza stanowieniem powszechnie dostępnego surowca leczniczego, jest jednym z podstawowych produktów spożywczych w krajach Ameryki Środkowej i Południowej - w Peru, Ekwadorze i Meksyku. Przyczyną tego faktu jest wspomniana wyżej wysoka wartość odżywcza. Bulwy rośliny spożywa się w postaci świeżej lub przetworzone - pieczone, w postaci dżemu, sfermentowanego napoju lub wysuszone.

Materiał zamieściliśmy dzięki uprzejmości Tower Press - wydawcy miesięcznika "Vilcacora. Żyj długo"

MALINA WŁAŚCIWA (Rubus idaeus L.)

    Krzew z rodziny różowatych (Rosaceae), występujący w Europie oraz północnej i zachodniej Azji. W Polsce rośnie dość pospolicie na niżu i w górach aż po strefę kosodrzewiny, w lasach i zaroślach oraz na porębach leśnych.
    Malina wydaje pędy obłe, nieco oszronione, łukowato wygięte, do dwóch metrów wysokie, w dole okryte słabymi szczecinowatymi kolcami. Ma liście trzy-, pięcio- lub siedmiolistkowe, ogonkowe z wąskimi przylistkami u nasady. Listki pod spodem są białofilcowate, na brzegu ostro piłkowane. Kwiaty białe, promieniste, zebrane w grona lub baldachogrona. Owoc maliny to wielokrotny pestkowiec barwy czerwonej, malinowej.
    Malina jest obecnie uprawiana na dużą skalę jako krzew owocowy w wielu krajach klimatu umiarkowanego. W uprawie znanych jest wiele odmian. Pędy maliny żyją przez 2 lata. Owocują w drugim roku i jesienią usychają. Jednak roślina wydaje nowe pędy.
    Do celów leczniczych zbiera się w lipcu świeżo dojrzałe, jędrne owoce maliny i suszy w suszarni ogrzewanej początkowo w temperaturze ok. 30° C, a następnie dosusza w temperaturze 50° C. Napar z suszonych owoców lub syrop ze świeżych (syrop malinowy podaje się zwłaszcza dzieciom) pobudzają czynność gruczołów potowych i w stanach gorączkowych wywołują po pół godzinie (do godziny) obfite wydzielanie potu.
    Do celów farmaceutycznych zbiera się również w ciągu lata młode, dobrze wyrośnięte liście maliny i suszy w suszarniach naturalnych w cieniu i przewiewie. Liście maliny działają ściągająco, przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie. Wyciągi wodne, zawierające garbniki, hamują rozwój bakterii jelitowych i zmniejszają biegunkę. Wywołują też nieznaczny rozkurcz mięśni gładkich jelit, naczyń krwionośnych i macicy. Zarówno napar z suszonych owoców maliny, jak i syrop malinowy są od dawna znanym i często stosowanym domowym lekiem napotnym w bakteryjnych i wirusowych chorobach z podwyższoną temperaturą. Owoce maliny wchodzą w skład mieszanki ziołowej Pyrosan (HERBAPOL), stosowanej jako lek napotny i przeciwgorączkowy.

MUNA-MUNA

    Krzak występujący na gliniastym podłożu w górzystej dżungli, którego najważniejszą częścią jest korzeń otaczany przez Indian taką samą czcią, jaką w Chinach otacza się korzeń żeń-szenia. Roślina ta zawiera substancje pomocne w zwalczaniu wirusa HIV i w pełni rozwiniętego AIDS. Zalecana jest przy zapaleniu oskrzeli. Szklankę ciepłego wywaru należy pić raz dziennie przed snem.

 

NAGIETEK LEKARSKI (Calendula officinalis L.)

    Jednoroczna roślina z rodziny Złożonych (Compositae), występująca w stanie naturalnym w rejonie śródziemnomorskim oraz na Bliskim Wschodzie. Obecnie uprawiana w wielu krajach, w tym również w Polsce jako roślina lecznicza i ozdobna. Niekiedy dziczeje. Nagietek osiąga wysokość do 50 cm, wydaje łodygi wzniesione, rozgałęzione. Liście dolne odwrotnie jajowate, ogonkowe, a liście górne niemal lancetowate, siedzące. Na szczytach rozgałęzień łodyg znajdują się pojedyncze kwiatostany w postaci koszyczków z brzeżnymi kwiatami języczkowymi i w środku rurkowatymi. Wszystkie części rośliny są pokryte delikatnymi włoskami i gruczołami wydzielniczymi, w dotyku lekko lepkimi i wydzielającymi charakterystyczny zapach. Owocem są nieznacznie kolczaste niełupki nieregularnego kształtu. Nagietek lekarski kwitnie od czerwca do września. Znanych jest wiele odmian hodowlanych nagietka mających koszyczki różnej wielkości i barwę kwiatów od jasnożółtej do ciemnopomarańczowej, a także zmienną ilość kwiatów rurkowych i języczkowych.
    Do celów leczniczych nadają się odmiany mające w koszyczkach jedynie kwiaty języczkowe, tzw. pełne, o barwie intensywnie pomarańczowej. Do celów farmaceutycznych zbiera się stopniowo, w miarę zakwitania, koszyczki kwiatowe z odmian o barwie pomarańczowej, wyskubuje z nich kwiaty języczkowe nazywane potocznie płatkami, rozkłada cienką warstwą i suszy w cieniu i przewiewie. Otrzymuje się kwiat nagietka - Flos Calendulae. Niekiedy zbiera się całe koszyczki nagietka - Anthodium Calendulae, które suszy się w suszarniach ogrzewanych do temperatury 40 stopni Celsjusza.

NAPARSTNICA (WEŁNISTA) (Digitalis lanata Ehrhart)

    Roślina dwuletnia, czasem bylina z rodziny Trędnikowatych (Scrophulariaceae). W stanie naturalnym występuje na Półwyspie Bałkańskim i szerokim pasem aż po Morze Kaspijskie. Jest uprawiana w wielu krajach, także w Polsce, do celów leczniczych. Naparstnica wełnista wydaje w pierwszym roku przyziemną różyczkę lancetowatych liści, a w drugim roku - równomiernie ulistnioną, pojedynczą prostą łodygę, do 1 metra wysoką. Liście całobrzegie lub nierównomiernie piłkowane, unerwione łukowatorównolegle. Kwiaty grzbieciste o koronie burożółtej lub bladożółtej z fioletowobrunatnymi żyłkami. Kielich i łodyga są wyraźnie, wełnisto owłosione. W lecznictwie stosuje się zebrane w czasie suchej i słonecznej pogody i natychmiast wysuszone liście (Folium Digitalis lanatae), które są surowcem o silnym działaniu na ludzki organizm.

BAKŁAŻANY

    Inaczej oberżyny (lub oberzyny), albo gruszki miłosne. Jajko krzewiaste jest niedojrzałym owocem jednorocznej rośliny - psianki podłużnej z rodziny psiankowatych pochodzącej z Indii, która rozprzestrzeniła się na całą Azję, Bliski Wschód, kraje bałkańskie i śródziemnomorskie oraz cieplejszą strefę Ameryki.
    Jest to niskokaloryczne warzywo o kształcie: jajowatym, kulistym, owalnym, gruszkowatym albo cylindrycznym - zależnie od odmiany. Długość owocu: od pięciu do siedemdziesięciu centymetrów, średnica: od dwóch do dwudziestu dwóch centymetrów, waga: od dwóch dekagramów do dwóch kilogramów. Barwa skórki: ciemnofioletowa, brązowa w różnych odcieniach, lub szarozielona. Miąższ ma zabarwienie jasnozielone.
    Bogaty w wapń, fosfor, żelazo, karoten, witaminę B1, B2, PP i C. Bakłażany są bardzo zdrowe - odkwaszają organizm, pomagają w trawieniu tłustych pokarmów.
    W Polsce do najbardziej znanych odmian należy: Delikates, Izraelska, Pekińska, Czarna Piękność, Zielona z Puław.

POKRZYWA

    Roślina kosmopolityczna z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae) o parzących włoskach, zawierająca kwas mrówkowy. W Polsce występują dwa gatunki pokrzywy: pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica L.) - bylina osiągająca wysokość do 1 metra, występująca w lasach olchowych, ogrodach i zaroślach, oraz żegawka - jednoroczny chwast osiągający wysokość do 50 cm, występujący na przydrożach i w ogrodach.
    W celach leczniczych wykorzystuje się pokrzywę zwyczajną rozpowszechnioną niemal na całej kuli ziemskiej z wyjątkiem strefy tropikalnej. Pokrzywa ta lubi gleby zasobne w sole mineralne. Zazwyczaj jest rośliną dwupienną, wytwarzającą rozłogi. Łodyga - czworokanciasta, wzniesiona, do półtora metra wysoka, częściowo rozgałęziona, ulistniona naprzeciwlegle. Liście - ogonkowe, 15-centymetrowe, z wolnymi równowąskolancetowatymi przylistkami. Blaszka liściowa o sercowatej nasadzie, u szczytu zaostrzona, na brzegu grubo ząbkowana. Kwiaty - niepozorne, jednopłciowe, zebrane w zwisające grona. Cała roślina pokryta jest włoskami parzącymi i mniejszymi włoskami szczeciniastymi.
    Pokrzywa amerykańska, zwana koleusem lub paczulą, jest byliną lub krzewem z rodziny jasnotowatych (wargowych) i liczy ok. 120 gatunków. Występuje w Azji, Afryce i na Archipelagu Malajskim. Ma barwne ozdobne liście i jest uprawiana jako roślina doniczkowa lub kwietnikowa. Bulwy korzeniowe niektórych gatunków są jadalne.

 

PRO-FIGURA (Andean Medicine Centre)

    Skład:
    Allium sativum 44 mg;
    Cyclanthera pedata Schard 110 mg;
    Gentianella alborosea 86 mg;
    Gigantina chamisoy 110 mg.


 

RABARBAR - rzewień (Rheum palmatum L.)

    Jest to bylina z rodziny Rdestowatych (Polygonaceae) występująca w stanie naturalnym w górzystych rejonach północno-zachodnich Chin i wschodnich częściach Tybetu między rzekami Hoangho i Jangcykiang. Uprawiana w wielu krajach, w tym również w Polsce. Tworzy wiele krzyżówek z pokrewnymi gatunkami rzewieni.
    Rzewień dłoniasty wytwarza w miejscu szyjki korzeniowej grube, rzepowate kłącze, od którego odchodzi po kilka wrzecionowatych korzeni grubości 3-5 cm u nasady. Liście dłoniastowcinane, pięcioklapowe o ogonkach liściowych walcowatych i owłosionych. Hodowane w Europie rabarbary kompotowe Rheum undulatum L. i Rheum rhaponticum L. mają blaszki liściowe całobrzegie, na brzegu falisto powyginane, a ogonki liściowe grube, mięsiste, nagie i rynienkowate, jadalne. Gatunki te nie mają jednak znaczenia w lecznictwie. Rzewień dłoniasty ma kwiaty czerwone, wiatropylne

RUMIANEK

    Roślina jednoroczna z rodziny złożonych (Compositae), występująca w całej Europie, w wielu regionach Azji, w Ameryce Północnej i w Australii. W Polsce rośnie jako chwast polny na miedzach i nieużytkach na całym niżu i w dolnej części strefy górskiej. Ze wzglądu na duże zapotrzebowanie jest uprawiany na plantacjach. Ze wzglądu na zawartość rozpuszczonych olejków eterycznych działa przeciwzapalnie na błony śluzowe i skórę, nie uczulając - ma działanie przeciwalergiczne. Może być podawany nawet niemowlętom - nie ma żadnych skutków ubocznych. Napary z rumianku mogą być stosowane zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie.
    Kąpiele w rumianku są dozwolone, a nawet wskazane, już od pierwszych dni życia noworodka.


 

SANGRE DE DRAGO (Croton lechleri Muell. Arg.)

    Jest to wysokie, dochodzące nawet do 20 metrów wysokości, drzewo z gładką, szarawą korą o marmurkowatym wyglądzie. Po jej nacięciu uzyskuje się gęsty płyn, którego czerwona barwa znalazła odzwierciedlenie w nazwie rośliny (smocza krew). Średnica pnia drzewa w stosunku do jego wysokości jest mała - osiąga zaledwie 30 cm. Liście są duże, barwy jasnozielonej, z dwoma gruczołowatymi wyrostkami u nasady. Kwiaty bursztynowego koloru zebrane są w luźne grona. Drzewo wytwarza owoc pękający, kulisty, z białymi, gładkimi nasionami. Rośnie pospolicie w Ameryce Południowej, a w szczególności w Peru, Brazylii, Ekwadorze i Meksyku na wysokości od 300 do około 2000 m n.p.m.
    Pośród wielu związków farmakologicznie czynnych obecnych w liściach, gałązkach, korze i wydzielinie kory znajdują się proantocyjanidyny, głównie katechinowe, epikatechinowe, gallokatechinowe, galloepikatechinowe oraz oligomeryczne. W surowcu obecne są liczne olejki eteryczne, wśród nich a- i b-pinen oraz a- i b-tujon, borneol, b-kariofilen. Główny alkaloid - taspina - odpowiedzialny jest za działanie przeciwzapalne, co wykorzystuje się we wspomaganiu leczenia reumatyzmu i artretyzmu. Działanie przeciwbakteryjne preparaty sporządzone z sangre de drago zawdzięczają obecności fenoli i diterpenów. Tym samym działają przeciwgrypowo, przeciwgruźliczo. Dzięki taspinie oraz lignanom, ułatwiają gojenie się i zabliźnianie ran, nadżerek i owrzodzeń. Z tej przyczyny preparaty otrzymywane z Croton lechleri stosuje się pomocniczo także w leczeniu dermatoz, m.in. grzybic, ale również w leczeniu opryszczki. Miejscowe stosowanie preparatów otrzymanych z tego surowca jest skuteczne w przypadku krwawień, czy to przy ekstrakcji zębów, czy w przypadku hemoroidów. Wykorzystuje się je także pomocniczo w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy (także przy wzdęciach, nadkwasocie, infekcjach jelitowych, przewlekłym nieżycie żołądkowo-jelitowym, zaparciach nawykowych, przewlekłym nieżycie żołądka, chorobie Crohna i colitis ulcerosa), biegunek oraz stanów zapalnych gardła, krtani oraz w terapii anemii, białaczki, febry i malarii. Smocza krew zalecana jest przy przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek, zapaleniu pęcherza i infekcjach układu moczowego. Surowiec ten ma istotne znaczenie w profilaktyce miażdżycy oraz wykazuje działanie hypotensyjne, co zawdzięcza obecności oligomerów proantocyjanidynowych. Z Croton lechleri sporządza się napar zgodnie z zasadami dotyczącymi surowców alkaloidowych, a szczególną uwagę należy zwrócić na to, aby otrzymany roztwór przed spożyciem przechować bez dostępu światła.
    Przez pierwsze 3 miesiące należy przyjmować 3 razy dziennie (w trakcie lub po posiłku) po 10 kropli rozpuszczonych w wodzie, a najlepiej zmieszanych z sokiem winogronowym, albo 3 razy dziennie (po posiłku) po 1 kapsułce. Po upływie 3 miesięcy można już na stałe przyjmować 3 razy dziennie po 5 kropli.
    Sangre de drago przyjmowane równocześnie z macą zalecane jest również przy braku laktacji, anemii, zaburzeniach popędu płciowego i bezpłodności, migrenie, miastenii, bólach głowy i hypotonii (niedociśnieniu tętniczym).

SZAŁWIA (LEKARSKA) (Salvia officinalis L.)

    Półkrzew z rodziny Wargowatych (Labiatae) występujący w stanie naturalnym w krajach strefy śródziemnomorskiej. W Polsce uprawiana od wieków. Można ją z powodzeniem hodować w ogródkach działkowych i przydomowych, a także świetnie przyjmują się w szerokich i głębokich skrzynkach balkonowych. Szałwia lekarska wytwarza liczne łodygi wysokie do 75 cm, wzniesione, u dołu drewniejące, u góry nie zdrewniałe, czterokanciaste. Liście naprzeciwległe, długoogonkowe, wąskoeliptyczne lub lancetowate, w nasadzie zaokrąglone lub klinowato zwężone, często pojedynczo lub podwójnie uszate, na brzegu drobno karbowane. Unerwienie silnie rozgałęzione tworzące drobną siateczkę, uwypukloną od strony dolnej. Obie strony liścia szarosrebrzyście owłosione. Długość blaszki do 8 cm.  
Rośliny A-Z

Artykul opublikowany 02 lipiec 2005.
Obecne recenzje: 0
Napisz recenzje
Zawiadom przyjeciela
Powiedz przyjacielowi o tym artykule:  
noni calivita
E-mail

Haslo


Nowy klient?
Zapomniales hasla?
1 x Colon C 90g-dostarcza błonnika i przyjaznych bakterii
1 x Canchalagua-wspomaga przemianę materii
1 x Asmachilca-100g suszu-ukł.oddechowy
1 x Forever Bright, aloesowo-propolisowa pasta do zębów
1 x Aceite de copaiba-przeciwzapalnie, wzmacniająco
1 x Propolis pszczeli Forever-antybakteryjnie, antywirusowo, antygrz
1 x Forever Gin-Chia, Tabletki z żeńszeniem i szałwią artgentyńską
1 x Hercampuri - ekstrakt płynny-oczyszczanie!
1 x Chuchuhuasi - susz-reumtyzm, stwardnienie rozsiane
1 x Aloe First, sok aloesowy z ekstraktami ziół
1 x Galaretka Aloe Vera, Aloe Vera Gelly-odżywczo, łagodząco,przeciw
1 x Bio Anacid urzymanie w zdrowiu ph żołądka
1 x Hepatin- zdrowa wątroba
1 x Gastro Protect SIEMIĘ LNIANE + ALOES I ZIELONA HERBATA
1 x Miąższ Aloe Vera-napój z czystego miąższu z aloesu
1 x Sollievo uporczywe zaparcia
1 x K-BioGreen-organiczne pożywienie
1 x Chuchuhuasi - ekstrakt - reumatyzm, stwardnienie rozsiane
1 x Manayupa - kapusłki-oczyszczanie!
1 x Mięta fix
1 x Nagietek fix
1 x Melisa Fix
1 x Pokrzywa Fix
1 x Skrzyp Fix
1 x Bratek-fix ( fiołek trójbarwny)
1 x Rumianek Fix
1 x Dziurawiec Fix
1 x Szałwia fix
1 x Vilcacora z tymiankiem. Środek do pielęgnacji jamy ustnej
1 x Cukier brzozowy-Ksylitol 0,5 kg
1 x Climagyn 90 kapsułek 2-fazowe kapsulki na menopauze
1 x HIMALAYA Pasta do zębów z naturalnym fluorem
1 x Soja A+E na menopauze
1 x Diabetic kaps. 64
1 x Diabetopol 100ml cukrzyca zaburzenie wchlaniania cukru
1 x PU-ERH HERBATA ZIELONA W KOSTKACH 125g
1 x Herbata Ziołowa - 7x7 KräuterTee
1 x Humavit Morwa Biała 180 tabletek
1 x Castagnus w zaburzeniach miesiączkowych
1879.00zł

Zamawiam
GaduGadu : 1012847
sklep@uroda-zdrowie.pl

tel. (17) 8525613
informacja o produktach

696 310 778
szybka realizacja zamówień
ADR-4 Stymulator energii, zdrowa i czysta woda, odporność, wital
ADR-4 Stymulator energii, zdrowa i czysta woda, odporność, wital
160.00zł
209.00zł
więcej promocji

W naszym sklepie kupisz tanio zioa, suplementy zdrowotne, witaminy firm : FinClub AzMedica Akuna Herbalife Labolatoria Natury 4Life